शब्दरंग

जप करता करता मी माणसांनाही विसरून बसलो, माणसां मागे धावता धावता देवालाही सोडून धावलो. आठवण आली मध्येच अचानक मागे वळून पाहू लागलो, माणसांध्येच देव लपला, माझ्याजवळचा माणूस मात्र गमावून बसलो. दगडाचा मी देव बनवला आणि काळीज बनवले दगडाचे, दगडालाही फुटण्या पाझर बळी दिले माणूसकीचे,बळी दिले माणूसकीचे.

एवढे दुर्मिळ शरीर दिले तरी माणूस भिकारी राहीला,आयुष्य भराचा उपवास असल्यासारखा. आरसा दिला तर कंगवा मागेल, पेन्सिल दिली तर खोडरबर मागेल, विश्वास ठेवेल आणि परत सिद्ध कर सांगेल. बोलेल आणि पुरावा मागेल माणसा आधी माणूस हो तर देवच तुझ्या आंत वसेल.

नको तोडून टाकू असे आपल्या जीवाला, तुझा जिवघेणा घाव हा खास आहे. दिल्या जखमा जरी तू मनाला, तरी तेथे नित्य तुझ्या आठवांचा वास आहे