शब्दरंग

निरर्थकाची डायरी अधांतरी....            काल आदित्यची बातमी ऐकली, तात्या अभ्यंकरांनी कधीकाळी आम्हाला एका ग्रुपवर ॲड केलं तेव्हापासूनची ओळख. त्याची वक्तृत्व स्पर्धेतील बक्षीसं, त्याची जर्लनालिस्ट होण्याची आणि त्यासाठी डिप्लोमा करण्याची धडपड. चिपळूणमध्ये सुरु केलेलं हॉटेल. उभं रहाण्यासाठी सुरु असलेली झुंज. काल नियतीने करार मोडला आणि ही झुंज एकाएकी एकांगी संपली.            काल समजलं आणि मन सुन्न झालं. पुनर्जन्म असेल तर तो अपुरी स्वप्न डोळ्यात घेवून पुन्हा येईलच. पण काल पहिला विचार आला तो त्याच्या होणाऱ्या बायकोचा,तीची गेली कित्येक महिने बघितलेली स्वप्न डोळ्यातच गोठली,त्या स्वप्नांचा आधारच खचून गेला.            असंच असतं आपण बघितलेली स्वप्न ही आपली स्वत:ची असली तरी आजूबाजूच्या लोकांच्या भक्कम आधारावरती अवलंबून असतात. मैत्री, प्रेम, जीवन, स्वप्न, स्वातंत्र्य भक्कम आधारावर असेल तरच अर्थपुर्ण.            एकाकी अधांतरी लटकणाऱ्या गोष्टी कितीही सत्य,शिव आणि सुंदर असल्यातरी निरर...

झाडाला नव्याने येणारा धुमारा योग्य वेळी खुडून टाकला तर ते झाडासाठी पोषक ठरते पण योग्य संधी साधून परत परत धुमारा खुडून टाकला तर ते झाड मरुन जाते.            वसंत येतो तो सगळ्यांसाठीच पण नव्याने गुढ्या उभारुन त्याचे स्वागत करायचे कि नाही हे प्रत्येकाच्या हातात असते.             झाडांकडे जो जो बघवे तर त्यातही माणूस दिसू लागतो. काही माणसं असतात पिंपळाच्या झाडासारखी एकटीच सळसळत राहणारी. काही असतात कोकणच्या राजा सारखी ऋतू बदलला की आनंदाने डोलत झिंमा खेळणारी. काही वटवृक्षासारखी स्थिर अविचल,खंबिरपणे पाय रोवून उभी राहणारी, उन,वारा, पाऊस स्वत:ची छाया वाटत राहणारी. काही सावरी सारखी सगळे वाटून टाकून नव्याच्या स्वागताला नव्याने उभी राहणारी.             काही स्वत:च स्वतः चे बोन्साय करुन घेतात, आपल्या मुळांना लगाम घालून,हातांना पसरण्यासपासून रोखत.             तशी माणसंही चालती बोलती झाडंच, फक्त देवाने त्यांना एक वरदान दिले आहे, आपण कोण बनायचे हे निवडण्याचे स्वातंत्र्य, कल्पवृक्ष बनाय...

सावली पकडून ठेवण्याचा खुप प्रयत्न केला पण झाडाची पानंच फितूर होती किरणांना.

शब्दांचेच मैत्र शब्दांचीच माया, अपुर्वाची छाया माथ्यावर. शब्दाचीच साथ शब्दांची सोबत, आयुष्याचे गणगोत शब्दच रे. शब्द माझी माय आयुष्याची साय, निर्गुणाची साथ निशब्द.