शब्दरंग

मोकळ्या आपल्या हाताने चाफा आभाळा बोलवतो, रित्या झालेल्या खोडाला कोण कवेमध्ये घेतो. किती खोदले तरीही नाही सापडत धारा रित्या झालेल्या विहिरीला कसे फुटेल हो झरा. रित्या झाल्या सरितेला कसा फुटावा हो पान्हा, रित्या कोरड्या धरित्रीचा कसा जगावा हो तान्हा. रित्या आठवणींची मोळी कोणी कशाला बांधवी, नववर्षाच्या यज्ञात एकेक समिधा अर्पावी. ----- अभय बापट ३०/१२/२०२२

ओठ जेव्हा ओठांना भेटतात तेव्हा काय होते आयुष्याची फुले उमलतात तेव्हा काय होते. सागराची निळाई दुरवरुन भुलवत असते अथांगात स्वप्न सामावतात तेव्हा काय होते. अंतरंगातला ओलावा नव्याला जन्म देतो देहावरती ऋतू पालटतात तेव्हा काय होते. शब्दांशिवायही गुज उमटते अंतरंगात दोन जीव एकरुप होतात तेव्हा काय होते. सगळेच भाव कुठे व्यक्त करता येतात गात्रामधून कविता स्फुरतात तेव्हा काय होते. ------ अभय बापट २९/१२/२०२२

एक तरी हात असू द्यावा हाती आनंदाच्या गाठी रेषांमध्ये. एक तरी सावली असू द्यावी माथी सुखाचे सोबती पानोपानी. एक तरी तारा असो द्यावा डोई अथांगाची जाण जागवित. २२/१२/२०२२

झाडासम जगलो मी  फुललो कधीच नाही, बदलले ऋतू कितीही  बहरलो कधीच नाही. आकाश झुंबराचे  आणि आरसा बिलोरी, निरखून बघण्यास  झुकलो कधीच नाही. नक्षी पाखरांनी  नभात मांडलेली, बघितली मी तरीही  झुललो कधीच नाही. आभाळ पांघरोनी  मी घेतले सदाचे, होते समीप सारे  रुजलो कधीच नाही. त्या माणसांनी कधीचे  घातले हजारो घाव, होतो एकटा जरीही  तुटलो कधीच नाही. गेले विरुन सारे  आसमंतातील तारे, स्थानावरून तरीही  ढळलो कधीच नाही. येतील असेच वारे  आणि वादळे कधीही, झेलूनही वार सारे  रडलो कधीच नाही. ----अभय बापट १४/१२/२०२२

दु:खालाही चिमटीमध्ये धरता आले पाहीजे आरशालाही बेफिकीरीने टाळता आले पाहिजे असते चांदणे आपल्या मनामध्ये जपलेले सुर्यालाही थांब आता सांगता आले पाहिजे. ---अभय बापट १२/२२/२०२२

कधी फुलांचा रंग कधी ताऱ्याचे तेज, कधी गालावरचे गुलाब तुझ्या शब्दी. कधी कस्तुरीचा गंध कधी वारा बेबंध, कधी वादळी प्रपात तुझ्या शब्दी कधी माऊलीचे प्रेम कधी सावलीचा आधार, कधी सत्कार्माचा विचार तुझ्या शब्दी. कधी तेजाची आरास कधी संस्कारांचा ध्यास कधी माणुसकीवर विश्वास तुझ्या शब्दी. कधी गहन विचार कधी खळखळणारी धार कधी आयुष्याचे सार तुझ्या शब्दी. ------- अभय बापट ०४/१२/२०२२