शब्दरंग

सुखाच्या क्षणी कोण लक्षात राहतो... दु:खाच्या क्षणी हाक मारत जा तू वेदनेला दिली मी ओसरी मनाची... व्यथेला पत्ता माझा विचारत जा तू. आषाढाचे दूत आले आज दारी... विरहाची वेदना जाणत जा तू. नको दु:खे गांजू नको सुखे माजू मनाला जरा समजवत जा तू. नसतो सदा मित्र,नसतो सदा शत्रू... माणसाला आपल्या ओळखत जा तू ०१/०७/२०२२

कुणी शहाणा इथे लाचार आहे कुणी स्वत:च्या बुद्धीने बेजार आहे. आता कुठे उरली किंमत ज्ञानवंताला विद्येचा चालला इथे व्यापार आहे. आभाळच झुकते भूमीवरती सदा सत्तेपुढे सर्व काही बेकार आहे. माणूसच कापतो माणुसकीचा गळा प्रत्येकजण आता इथे निराधार आहे. ---- अभय बापट २०/६/२०२२

           प्रत्येकाच्या नशीबात कुठे असते आकाशाची निळाई. काहीजणांना झाडाखाली उभं राहून निरखावे लागते दूरवरून तुकड्यातुकड्यात दिसणारे आभाळ,दुसऱ्यांच्या डोक्यावरचे छत बनलेले.            कधी मायेने ओथंबून,भरुन आलेले. तर कधी उबदार शाल पांघरणारे,कधी प्रेमाने भिजवून टाकणारे तर कधी उद्याच्या सुंदर भविष्याचे उमलते केशरी रंग दाखवणारे.             काहीच्या नशीबी असतं दूरवर उभं राहून रिकामी ओंजळ पुन्हापुन्हा निरखत राहते आणि देवाला एकच प्रश्न विचारणे," तू एवढा मायेचा सागर असताना एखादीच ओंजळ अशी कोरडी का, एका थेंबाच्या स्पर्शाला आसुसलेली? १९/०६/२०२२ रविवार, जून मधला तिसरा रविवार अर्थात फादर्स डे           

खुप दिवसांनी पुन्हा एकदा पाऊस भरुन आला  आणि धरत्रीच्या मनामध्ये  आशेचा अंकुर फुटला. खुप दिवसांनी वादळवीज धरणीकडे धावली शेतकऱ्यांच्या हातावर समृद्धीची रेषा उमटली. खुप दिवसांनी माती सुगंधाने नटली कष्टकऱ्याला ओठांवर समाधानाची रेषा दिसली. खुप दिवसांनी मातीमधून सृजनाचा हुंकार आला आणि बाळ माझ्या भुमीचा आईच्या कुशीतच रमला. खुप दिवसांनी वावराला नवचैतन्य आले, शेजारच्या झोपडीलाही स्वर्ग रुप लाभले. ---अभय बापट ०९/०६/२०२२

माणसांना देव मानणे सोडले मी शब्दांना प्रमाण मानणे सोडले मी. भेटून आलो जेव्हा वादळवाऱ्याला स्वप्नांना थांब सांगणे सोडले मी. निखळून पडले माळे मधले मोती नात्यावर अधिकार सांगणे सोडले मी. दाबून टाकले शब्द माझे ओठांमधे वेदनांचे गीत गाणे सोडले मी. तुडवून टाकले अंकुर सारे उमाळ्याचे पुन्हा नव्याने रुजून येणे सोडले मी. दिले होते अभय त्याने जगण्याला हक्काची रुजवात करणे सोडले मी. ०३/०६/२०२२

मी काहीही न बोलताही तुला सगळं कळायचं  खूप पूर्वी ...... मी काहीही बोलत का नाही हे ही न सांगताच कळायचं खूप पूर्वी...... ०६/०६/२०२२

तुझी नशा पुन्हा पुन्हा भुलवून टाकते तुझ्या सुगंधाने मन हे उगाच वेडावते, नको फुलूस अशी रात्री तू पुन्हा पुन्हा तुझ्याविना उदासी ही घुटमळत राहते. अनेकदा तुझ्यामुळे मनात रान माजते अनेकदा तुझ्यामुळे नागीण सळसळते नको चेतवू अशी अंतरंग पुन्हा पुन्हा तुझ्याविना एकांतीही गर्दी देहात दाटते.. वाटते पुन्हा पुन्हा तुझ्या समीप रहावे वाटते पुन्हा पुन्हा डोळे भरुन पहावे, नको घोळवू मनात तू विभ्रमाचा गोडवा तुझ्याविना रात्र एक युगासमान भासते. वाटते पुन्हा पुन्हा तुझ्या रंगात रंगावे वाटते पुन्हा पुन्हा तुझ्या गंधात नहावे, नको मांडू अशी रंगगंधाची आरास तू तुझ्याविना फुलांचेही सौंदर्य लोप पावते. ०२/०६/२०२२

जगून घ्यावे असे वाटते मरुन जावे असे वाटते, तुझ्याविना श्वासालाही थांब म्हणावे असे वाटते. हसत रहावे असे वाटते रडून घ्यावे असे वाटते, साठवलेल्या आठवणींना लुटून टाकावे असे वाटते. पुन्हा बघावे असे वाटते पुसून टाकावे असे वाटते, स्मृतीमधल्या तुझ्या छबीला "तू कोण?" पुसावे असे वाटते. सारे व्यर्थ आहे असे वाटते निव्वळ स्वार्थ आहे असे वाटते, जे जे आहे आपुलकीचे सारे तसेच जपावे असे वाटते. २५/०५/२०२२