शब्दरंग

घ्यावे हातात वेचून आळवावरचेही पाणी, सावरावे घरटे आपुले सुटत्या निसटत्या क्षणी. क्षणात दिसते देखणे क्षणात दिसेनासे होते, सुख असेच असते दु:खाला घेवून येते. आनंदाचे क्षण क्षण मनापासून जपावे, दु:खाचे दान म्हणजे डाव देवाचा जाणावे. आळवावरच्या पाण्याला क्षणभंगुराचा साज, मनामध्ये जपावी त्याच्या मुळातली गाज. आयुष्यही असेच सारे चंचल क्षणांचे गान, मनामनात जपावे शाश्वत शब्दांचे भान. साधेसुधे शब्द माझे नाही अनुभवाचे दान, अळवावरचे पाणी जणू क्षणात जाती गळून. ----अभय बापट १८/०२/२०२६

तुझ्या डाळींबी ओठांवरची पाखरं आली भरात, तुझ्या कोकीळकंठी गळ्यातून शब्द उलगडती सुरात. तुझ्या सोनसळी रंगाचे तेज ऊन्हात नाहते, तुझ्या हिरव्याकंच यौवनाचे पिक डौलत डुलते. तुझ्या काजळी डोळ्यातून माया अपार सांडते, तुझ्या काळ्याकंच केसाची नदी वेगात धावते. तुझ्या गुलाबी गालांचे वैभव मनाला लोभवते, छोट्या खळीच्या वाटीत अमृत भरुन वाहते. तुझे रुप मनोहरी सुगंधाचा ग ठेवा, तुझ्या कस्तुरी गंधाचा वाटे निसर्गाला हेवा. -----अभय बापट १८/०२/२०२६

आनंदाचा डोह आपल्या अंतरी, घेवू या भरुन  सुखाच्या घागरी. सुखाच्या घागरी करुया जतन, समाधानाचे गाणं गावूया जमून. गावूया जमून समृद्धीची गाणी, राहूया कृतज्ञ देवाची करणी. देवाची करणी जाणू मनोमनी, ओंजळीनी वाटू आपुलकीची नाणी. मी-तू पणाचा सोडूनीया मोह, नितळ राखूया आनंदाचा डोह. ----अभय बापट १७/०२/२०२६

कृष्णा,          कोणतरी आपलं आहे, आपल्यासाठी आहे, नेहमीचा सहवास,संपर्क नसला तरी दुर राहूनही कोणीतरी आपलं आहे ही भावनाच किती गोड आहे.दुधावरच्या सायी सारखी स्निग्ध,मुलायम.           कधीतरी अचानक ही जाणीव तुटते, तोडली जाते,नष्ट होते तेव्हा जाणवणारी वेदना कोणाला सांगावी.            कृष्णा तुलासुद्धा काहीजणांना दूर सारावे लागले,कर्तव्य कर्म म्हणून. तू तर सर्वज्ञ ना रे, तुझ्याही लक्षात आली नाही का ही वेदना ?टाळले जाण्याची, तुटण्याची, एकाकीपणाची, आपलं म्हटलेलं दूर जाण्याची, हातातून हात सुटण्याची?               तुला कोणीच समजू शकले नाही कृष्णा, तुझ्यासारखे अलिप्त कोणीही नाही राहू शकत. तू कधीच कुठे गुंतला नाहीस कृष्णा, ना कुठल्या स्थळी, ना कोणत्या माणसात, ना कोणत्याही प्रसंगात. तू नदीच्या प्रवाहासारखा.                     कृष्णा, तू नदीच्या प्रवाहा सारख कायम पुढे पुढे जाता राहिलास. प्रवाहातील पाणी हे तिथल्या प्राण्यांसाठी जीवन असते, ...

संयम, राधे,             संयम,            बोलला जाणारा प्रत्येक शब्द, घडणारी प्रत्येक घटना टिपकागदावरती पसरणाऱ्या शाईसारखी हळूहळू आपल्या मनावर आपला रंग सोडत असते.            विचारपूर्वक बोलावे राधे आणि विवेकाने चालावे यातच स्वतःसह सर्वाचेच हित असते. प्रत्यक्ष ईश्वराला सुद्धा अवतार घेताना योग्य क्षणाची वाट संयमाने पहावी लागते राधे.              राधे, लोखंडाच्या तुकड्यापासून हत्यार घडवणाऱ्या तो लोहाराचे निरिक्षण कर, संयमाचे अत्युत्तम उदाहरण आहे तो. योग्य तितके लाल होईपर्यंत संयमाने वाट पहात बसावे लागते मग घणाचा एकच घाव, योग्य वेळी,योग्य ठिकाणी, योग्य ताकदीने. तेव्हाच सुबक,धारदार शस्त्र तयार होते.               योग्य क्षणी,योग्य प्रकारे केलेली कृती यश देते राधे, तो क्षण येईपर्यंत वाट पाहणे हाच कर्मयोग.                राधे, संयम ही यशाची गुरुकिल्ली आहे,ती वापरला तरच बाकीच्या किल्ल्यांचा उपयोग,...

प्रिय,       अभय.               ‌तुला प्रिय म्हणावे का, चालेल का तुला? आपल्याला आवडत्या व्यक्तीचा उल्लेख आपण प्रिय असा करतो, अरे पण तू तर तुझ्या स्वत:वरच नाराज असशील तर प्रिय म्हणावे तरी कसे ?.                आयुष्यात काही निर्णय चुकतात, काहीवेळा अनपेक्षित निर्णय घ्यावी लागतात पण हेच तर जीवन आहे.                 मध्यंतरी तूच तर पुस्तक ,"शल्य अधुऱ्या स्वप्नांचे" आणले होतेस, अनेक यशस्वा माणसांना कोणीतरी वेगळेच व्हायचे होते आणि त्यांचे करियर वेगळेच झाले तरी त्यांनी जीव ओतून कष्ट केले आणि यश खेचून आणलेच. त्यातील अनेकांना तर शुन्यातून सुरवात करावी लागेल.                   तूला नशीबाने उंच उडायला आयते पंख मिळाले, उंचावर पाय रोवायला भक्कम फांदीचा आधारही मिळाले. तु धडपडलास तर आधारला, सावरायला मदत करणारे हातही तुला नशीबाने तुझ्या आजूबाजूला मिळाले आहेत.                  आपल्यातील...

तू म्हणशील तेव्हा देईन साथ हातामध्ये हात  पुन्हा एकदा. तू म्हणशील तेव्हा सुरांमध्ये सूर जुळवू स्वर पुन्हा एकदा. तू म्हणशील तेव्हा उभा तूझ्या पाठी घेवू गाठीभेटी  पुन्हा एकदा. तू म्हणशील तेव्हा चालू सोबतीने लढू सोबतीने पुन्हा एकदा. तू म्हणशील तेव्हा येईन धावून सावली होवून  पुन्हा एकदा. तू म्हणशील तेव्हा होवू एकजीव भरुया उणीव पुन्हा एकदा. तू म्हणशील तेव्हा मी तूपण सरावे, आपुलकीने जुळावे पुन्हा एकदा. --- अभय बापट

कृष्णा,          कोणतरी आपलं आहे, आपल्यासाठी आहे, नेहमीचा सहवास,संपर्क नसला तरी दुर राहूनही कोणीतरी आपलं आहे ही भावनाच किती गोड आहे.दुधावरच्या सायी सारखी स्निग्ध,मुलायम.           कधीतरी अचानक ही जाणीव तुटते, तोडली जाते,नष्ट होते तेव्हा जाणवणारी वेदना कोणाला सांगावी.            कृष्णा तुलासुद्धा काहीजणांना दूर सारावे लागले,कर्तव्य कर्म म्हणून. तू तर सर्वज्ञ ना रे, तुझ्याही लक्षात आली नाही का वेदना, टाळले जाण्याची, तुटण्याची, एकाकीपणाची, आपलं म्हटलेलं दूर जाण्याची, हातातून हात सुटण्याची.            महाराणी द्रौपदीनी तुला बोलून तरी दाखवली, कृष्णा वस्त्रहरण तू थांबवू शकत होतास पण तू उशीर करुन तिची लाज तेवढी राखलीस कृष्णा.             आणि कृष्णा ज्यांच्यावर तीला अतुट विश्वास होता असे तिचे महापराक्रमी पती हतबलपणे मान खाली घालून बसले तेव्हाची तीचा वेदना ?               आणि माता कुंती अरे आत्याच ना रे तुझी, तीला ही तू द्य...

त्या जून्या वाटेवरुनी फिरुनी साद आली, आठवांच्या सुगंधाने  पायवाट मोहरीली. तेच शब्द, तेच श्वास मनात गर्दी झाली, आपुलकीची ऊब  मनावर पांघरली. रेंगाळत्या क्षणांची झाडे पुन्हा मोहरली बालपणींच्या सोबत्यांची आठवण जागवली. वाटेवरच्या वळणावर थांबून वेळ बोलली अरे इथेच तर तुझी आयुष्याशी भेट झाली. त्या जून्या वाटेवरती ओळख नव्याशी झाली पहाटवेळच्या किरणांनी कर्तृत्वाला जाग आली. नव्या जून्या क्षणांची भेट इथेच झाली त्या जून्या वाटेवरुनी ओळख नव्याने झाली. ----अभय बापट

राधे,          एक गोष्ट कायम लक्षात ठेवायला हवी, सावलीही आपली सोबत सोडायला लागली, नजरेला धुसर दिसायला लागले की समजावे,थांबायची वेळ झाली आहे, मग तो प्रवास कोणताही असू दे. अशावेळी उगाच सुर्याच्या शोधात ऊर फुटेस्तोवर धावणे नक्कीच शहाणपणाचे नाही.          काळोख दाटतो तो तुम्हाला एक पुर्ण नवा दिवस देण्यासाठीच.          अशा वेळी आपल्या आजूबाजूला असलेला निरांजनाच्या स्निग्ध उजेडला आपलेसे करावे, त्या शांत उजेडात शांत मनाने विचार करताना आपला मार्ग विचारपुर्वक निवडता येतो, जाणीवपूर्वक चुका टाळत मार्गक्रमण करता येते.            राधे,प्रेम ही एक सुंदर अनुभूती आहेच पण तो एक दिर्घ प्रवासही आहे. त्याच्या कणाकणावर आणि क्षणाक्षणावर अद्भुत सौंदर्याचा सडा पडलेला असतो,तो प्रवास पूर्ण करणाऱ्यांना नात्याचे वरदान लाभते पण प्रेमाला लक्ष्य ठरवणाऱ्यांच्या नशिबात येतो तो निव्वळ व्यवहार,अंतापर्यंत जावूनही अंतहीन.                राधे, प्रेमात व्यवहार असतोच, कारण प्रेमाला...

चैत्र वैशाख हसती, वसंत फुलवी बाग, उंच गुढीच्या दर्शनाने येई नववर्षाला जाग. ज्येष्ठ आषाढ तापती, ग्रीष्म होईल प्रखर, वटसावित्री व्रतात माया विश्वासावर भर. श्रावण भादवा येती, वर्षा ऋतू घेई धाव, नागपंचमी, कृष्णजन्म, मनात भक्तीचा भाव. आश्विन कार्तिक शोभती शरदाच्या शुभ्र चांदण्यात, नवरात्र, दीपावलीचे आनंद उत्साहात स्वागत. मार्गशीर्ष पौष थंडीशी हेमंताचा होत संयोग, संक्रांतीच्या गोडव्यात गीता शिकवी ज्ञानयोग. माघ फाल्गुन रंगती, शिशिर खेळतो रंग, शिवरात्र, होळीसंग ऋतू स्वतः मध्ये दंग. ---- अभय बापट

नव्या वाटेवर यावा विज्ञानाचा प्रकाश  अध्यात्माला साथ विवेकाची. नव्याने सुरवात आनंदाचा विचार माणसांचा आधर वाटेवर. समाधानाचा घेवू हातामध्ये हात समृद्धीची आस सर्वांच्या. संवादाचा सेतू शब्द संवादू उंच भरारी जाणीवांची. कर्तृत्वाला मिळे संवेदनांची जोड श्रमातून स्वप्न साकारावे ज्ञान, करुणा धैर्य त्रिसूत्री जीवनाची मानवतेचा दीप उजळवा. -----अभय बापट