शब्दरंग

आषाढस्य प्रथम दिवशी पावसाचा लागे लळा, चिखलामध्ये पाय रोवूनी वाट बघत बसतो बगळा. शब्दांची ती मासोळी बघ सरसर सरसर पळून जाते, चिखलामध्ये चोच खुपसूनी वाट बघत बसतो बगळा. मासोळी ती वेचून मग तो घरट्याकडे परत फिरतो पिल्लांसवे खाता खाता मग एक कविता गातो. शब्द,सृष्टी आणि पाऊसधारा वाहणारा अविरत वारा, काळे कुंतल,सुंदर मुखडा कालिदासाचा प्रभाव सारा. मग सारे धावून येती बगळ्याचे त्या सगे सवंगडी, संमेलन भरुन म्हणती मीच फाकडा, मीच फाकडा.

१) पुढे पुढे जाताना     काही मागे मागे राहते,     आठवणींनी तुझ्या मी     धडपडताना सावरते. २) सोबतीचा सुटला हात तरी     आठवणींना गंध आहे,     उसवले टाके जरी     धागा अजून अभंग आहे. ३) सुर्य आणि चंद्र     एकमेकांसाठीच बनलेले,     कधीही न भेटताही     अंतरंगातून जोडलेले. २६/०३/२०२२

रोज सकाळ होते रात्रही रोज सरते, माणसाचे मन का नैराश्याने भरुन राहते. प्रकाश रोज होतो रोजच माघारी फिरतो, माणसाच्या मनात का काळोख भरुन राहतो. पक्षी रोज येतात घरट्याकडे परत फिरतात, माणस अशी का  रस्ता विसरुन हरवतात. पाऊस नेमाने येतो ऋतू नेहमीच बदलतो माणूस असा का एकाच जागी अडकून बसतो. २६/०३/२०२२

प्रेमच होते ते ओठांमधून मांडलेले, डोळ्यांमध्ये भरताना गळ्यामध्ये गुंतलेले. प्रेमच होते ते स्वप्नांमध्ये असलेले सत्यापासून दूर जात अपेक्षांमध्ये रुतलेले. प्रेमच होते ते सोबतीमध्ये बसलेले, सुटलेला हातासोबत दूर जाऊन बसलेले. प्रेमच होते ते आपलं तुपलं करणारे, एकमेकांच्या ओढीने गालावरती खुलणारे. प्रेमच होते ते मुकपणे बघणारे, दूर राहून क्षणाक्षणाला काळजामधून तुटणारे. प्रेमच होते ते पावसासारखे बरसणारे, वेळ संपली की अलगद काढता पाय घेणारे. २५/०३/२०२२

कोशांमधले शब्द निराले आयुष्याला घाली कोडे, तुमच्यामाझ्या आयुष्याला पुरते एकच शब्दकोडे. नकोत मजला शब्द हजारो नकोत त्यांचे अर्थ नवे, तुमच्यामाझ्या कवितेसाठी सहजसोपे शब्द हवे. पाऊस असा कोसळतो दुर्गम होते जीणे शब्दांचेही माजता रान दुर्बोध होते चालणे. चांदणे तुझ्या स्मरणाचे जीवाला घाली कोडे, अर्थ कसे शोधावे त्या खोल डोहामध्ये थोडे. संध्यासमयीच्या शब्दांना कातरतेचे लेणे, चांदणे कसे आणावे चंद्रमाधवीच्या खोऱ्यामधले. प्रदेश साकल्याचा मी आकळण्यात गुंतलो शब्दांच्या खोल डोही मी माणीक होवून पडलो. २६/०३/२०२२

आकाशाच्या रिक्तपणाच्या असतील काही कथा सूर्याच्या जळण्यापाठी असतील त्याच्या व्यथा नको शोधूस गुढ वाऱ्यावरच्या सुगंधाचे त्यांच्या कणाकणात मिळतील समर्पणाच्या गाथा. २५/०३/२०२२

मी कविता करतो असे नाही शब्दांशी खेळ करतो असे नाही, रचतो मनात मी स्वप्नांचे इमले भावनांना सूर देतो असे नाही. मी सुख मागतो असे नाही मी दु:ख झेलतो असे नाही, चालतो वाटेवरुन एकटाच मी आनंदासाठी मार्ग शोधतो असे नाही. मी सोबत शोधतो असे नाही मी एकाकी जगतो असे नाही, झुंडीत धावणे नाही मंजूर मला मी हात झिडकारतो असे नाही. मी स्वप्न पाहतो असे नाही मी सत्य नाकारतो असे नाही, वेचली फुले सुगंधाची जेथे त्या रोपट्यांना विसरतो असे नाही. मी विसरुन जातो असे नाही मी मुद्दाम स्मरतो असे नाही उगाच घेवून हातात कोळसा काळा पुन्हा पुन्हा तोच उगाळतो असे नाही. १५/०३/२०२२

कालच्या आठवणींना फुले वाहू कशाला त्या सुगंधाला नवी साक्ष काढू कशाला. मार्ग दाखवला त्या चेहऱ्यावरच्या चांदण्याने उजेडासाठी आता पौर्णिमेची वाट पाहू कशाला. चाललो आजवर मी निःशंक पाठीमागे आता नव्याने त्यावर उगाच शंका घेवू कशाला. नव्हते मागितले कोणाकडे काही कधी मी आता शेवटच्या क्षणी मी भिक मागू कशाला. स्पर्धा नव्हती कधी मानली जगणे ही आता उर फुटे पर्यंत सुखापाठी धावू कशाला. अस्तित्वाची लढाई असतेच प्रत्येकाच्या नशीबा आशीर्वादाचे हात पाठी असता मी घाबरु कशाला. १५/०३/२०२२

मनातमध्ये उठणारे शब्द कंठामध्ये रुतून बसतात, डोळ्यात येणाऱ्या अश्रूंना बघणारे चूक समजतात. मायेने भरलेले डोळे द्वेषाने गढूळ होतात, डोळ्यातल्या भावाला वासनेची भूक समजतात. आपुलकीनी जपलेले दुर्लक्षाने दुरावतात, जोडू पाहणाऱ्यांना नात्यांची भिक समजतात. समजवणारे शब्द अपेक्षेने मार्ग दाखवतात, चुकणारे मात्र त्यांना पाठीवरती चाबूक समजतात. १५/०३/२०२२

कोठे शोधवे शब्द ज्यांंनी माणसे जोडली जातात, नात्यांच्या पानावर दवबिंदू होऊन सजतात. कोठे शोधावे शब्द जे विद्या घेवून येतात, अभंगांच्या गाथेमध्ये श्रद्धा होवून राहतात. कोठे शोधावे शब्द जे प्रेम घेवून येतात, मधुसूदनाच्या बासरीमधून सूर होवून उमटतात. कोठे शोधावे शब्द जे ज्ञान घेवून येतात, जीवनाच्या वाटेवरती गीता होऊन प्रगटतात. कोठे शोधवे शब्द जे माया घेवून येतात, कृतज्ञतेच्या भावनेला लोकांपुढे मांडतात. कोठे शोधावे शब्द भावनांना अर्थ देतात, दोन अनोळखी माणसांना सेतू बनून जोडतात. १४/०३/२०२२

माझ्या श्वासांची बासुरी तीच्या ओठांनी वाजावी, आजची रात्र तरी तीच्या सुरात सरावी. आसुसल्या गात्रांना तिने कवेमध्ये घ्यावे, चंद्र आणि चांदण्यांनी पुन्हा मिलन रचावे. तीच्या डोळ्यांमधून दुधाळ चांदणे झरावे, अंगावर पांघरुण तीने मायेचे धरावे. आशेचे अंकुर पुन्हा मनी रुजवावे, स्निग्ध तीच्या मनातून नित्य नेमाने भिजवावे. माझ्या अंतरीचे बोल तीच्या शब्दात रुजावे, माझ्या मनाच्या अंगणात त्यांचे ठसे उमटावे. माझ्या डोळ्यातले पाणी तीच्या मेघात झरावे, तिच्या रेशमी हाताचे मोरपंख फिरावे. माझ्या वेदनांचा बांध तीच्या अमृताने भरावा, माझ्या पुढच्या वाटेवर नवा स्वर्ग उतरावा. एवढ्याश्या आशेने माझ्या मनामध्ये यावे, आणि नभाच्या आडोश्याने तीने सोनचांदणे शिंपावे. माझ्या मनामध्ये तीने घर सजवावे आणि तिच्या सान्निध्याने देव शब्दांतून यावे. १३/०२/२०२२

सोपेच असते तुझे वागणे सोपेच असते गुंतत जाणे, सोपेच असते भिजून चिंब केस पुसूनी मोकळे होणे. सोपेच असते तुझे हसणे सोपेच असते शब्द जोखणे, सोपेच असते गालात हसून अनोळखी होवून निघून जाणे. सोपेच असते जीव लावणे सोपेच असते जपत जाणे, सोपेच असते सारे पुसून कोरी पोटी हाती धरणे. सोपेच असते बहरुन येणे सोपेच असते वाटून देणे सोपेच असते नव्या ऋतूला नव्या पालवीने सामोरे जाणे. २७/०२/२०२२

प्रेम करायचे राहून गेले मनात खुप स्वप्न होती रंग भरायचे राहून गेले. प्रेम करायचे राहून गेले. खुप शब्द ओठांवरती. काव्य करायचे राहून गेले. प्रेम करायचे राहून गेले. कोणी हसले गालामध्ये थोडे हसायचे राहून गेले, प्रेम करायचे राहून गेले. जिवन होते नजरे समोर तरी जगायचे राहून गेले, प्रेम करायचे राहून गेले. आपुलकीमध्ये पुर्ण भिजलो त्यांना जपायचे राहून गेले, प्रेम करायचे राहून गेले. ८/०३/२०२२

जगातले पहिले शब्द आईच्या हुकांरात उठले, तिच्या लेकरांनी ते आपल्या स्पंदनात ठेवले. जगामध्ये पहिले काव्य आईच्या डोळ्यात उमटले, तिच्या लेकरांनी ते शब्दा शब्दात ओवले. जगातले पहिले सूर आईच्या ओठातून आले, तिच्या लेकरांनी ते आपल्या कानात जपले. जगातले पहिले गीत आईच्या हृदयात प्रगटले, तिच्या लेकरांनी ते इवल्या पापणीत सजवले. ६/०३/२०२२

वाट पहाणे सुचले नाही नवी शोधणे सुचले नाही आपुलकीचे गाव लागले घर बांधणे सुचले नाही माणसांनी ही नाव टाकले विसरुन जाणे सुचले नाही. मार्ग बदलले आप्तांनी इथे सत्व सोडणे सुचले नाही. सोडून देवून माझे मी पण तुझे होणे सुचले नाही. सुचवत गेला खाणाखुणांनी समजून घेणे सुचले नाही. उशीरा सुचले हे शहाणपण वेळेवरती हे सुचले नाही. २८/०२/२०२२

तू शांत रातराणी मी घनगर्द अंधार झालो, तू सुगंधी पाकळी मी जपणारी कुपी बनलो. तू सुगंधी गुलाब मी जपणारा काटा झालो, तू कोवळी टवटवी मी उगवणारी पहाट बनलो. तू नाजूक प्राजक्त मी मनभावन सुगंध झालो, तू पायतळी सडा मी ओली जमीन बनलो. १/०३/२०२२