मैत्री फेसबुक शाळेतील

          दोन दिवस आपल्या फ्रेंडलिस्ट बद्दल लिहीलेले दिसतेय, सगळीच गंमतीदार निरिक्षण. ते वाचून मला एका जपानी हायकूचे मराठी चारोळी रुपांतर आठवले.

       आपण दोघे गप्पा मारु

       ये माझ्या जवळी

       तु ही वेडा, मी ही वेडा

       ही वेड्यांची शाळा.     

        

         मला तर ही वेड्यांची शाळाच वाटते, ना.घ.देशपांडे यांना एका कवितेत," सकाळचा उगवतीचा सूर्य लालबुंद बर्फाच्या थंडगार गोळ्यासारखा वाटतो, माणसांकडे बघता बघता तो तप्त गोळा होवून तो माथ्यावर येतो."

          "त्यांना ते बघून शाळात जाणारी मुलं डोळ्यासमोर येतात, शाळेत जाणारी मुलं अज्ञाधारक,शांत, समजूतदार असतात पण शाळेत पोचली की बरोबरीच्या मुलांसोबत वांडपणा करतात".

            तसेच इथेही, या वर्गात येताना बहुतेक सर्वच जण समंजस, मनमिळाऊ असतात पण इथे आल्यावर वेगवेगळ्या ग्रुप्समध्ये विभागली जातात.

           त्या लहान मुलांसारखीच नावडत्या मुलांची चकण्या, दंताड्या,पेंग्या,ढोल्या अशा नावांनी टिंगलटवाळी केली जाते. एकमेकांच्या कानाशी लागले जाते. जरा जास्त बिनधास्त, तगड्या मित्राकडे कंम्प्लेंट केली जाते. नाहीतर घोळक्याने एकट्याला गाठून घोळात घेतले जाते.

           कोळशात पडलेला हिरा काळवंडला तरी

 मौल्यवान राहतो तसेच कधीतरी माणूस योग्य वेळी खोट्या मुखवट्यातून बाहेर पडतो आणि संध्याकाळच्या सूर्यासारखाच सौम्य होता होता अस्तंगत होवून जातो.

           फ्रेंडलिस्ट ही अशीच असते,वेड्याच्या शाळेसारखी, तुमची, माझी, आपली सर्वांचीच.

ता.क. मुळ हायकू किंवा ना.घं. ची मुळ कविता शोधण्याचा प्रयत्न करु नये,तशीही ती सापडणार नाहीच.