व्यसनाधीनता

कुठल्यातरी नप्रेमकथेत वाचले "प्रेमाचे ही व्यसन असते". 

             तेही कधीही न सुटणारे व्यसन.

             दारु सारखंच, शेवटपर्यंत सोबत .

             लहानपणी फक्त दिसणं आवडत, सुरवातीला दारुची बाटली आवडावी तशीच, नाविन्याची ओढ, बाह्य सौंदर्यातच गुंतून पडण्या इतपतच.

             काही वर्षांनी सोनसळी रंग,तेज मनाला आकर्षित करते.

             नंतरचा काळ येतो तो सुबक आकार ओढ लावण्याचा, तारुण्याची सुरवात. मी एकाकडे त्याकाळातल्या वेगवेगळ्या आकाराच्या बाटल्या आणि फोटो जमवलेले बघितले आहेत.

             मग येत चव, चव आवडणे ही गुंतत जाण्याची सुरवात दोन्ही प्रकारच्या व्यसनात.

             मग येते ती त्यापासून मिळणारी उत्तेजना ,फायदे बघण्याची वेळ, माणूस तरुणपणाच्या मध्यावर असतो. स्थिरस्थावर होण्यासाठी योग्य ते शोधत असतो.

             नंतरचा काळ सर्वात कठीण, येणाऱ्या धुंदीकडे डोळसपणा पाहणारा काळ, सर्व दान टाकून झालेले असते, हरवलेले क्षण,संधी विसरुन जाण्यासाठी हरवून हवे असते, ते याच वेळी.

             शेवटचा काळ सोबत हवीहवीशी वाटणारा काळ, फक्त बाटली कपाटात आहे याच आनंदात राहण्याचे दिवस.

             किती जूनी दारु आणि किती मुरलेले प्रेम याचे दाखले याच दिवसात दिले जातात. जूनेपणातही एक आनंद असतो हे कळण्याचे हे दिवस.

             प्रेम आणि दारु आयुष्यात एकदाच येते आणि शेवटपर्यंत टिकते. प्रकार बदलतील कधी तडजोड म्हणून कधी नाइलाजाने.

             व्यसन सुटत मात्र नाहीच, प्रेमाचे तर नाहीच नाही