लवकर उठावे,गोठवणाऱ्या थंडीतही थंडगार पाण्यात बुडबुड कावळ्यासारखी बुडी मारुन अंघोळ उरकावी, आरशात बघून आपले चमकदार केस नीट विंचरावे आणि तयार व्हावे तिच्याचसाठी.
शतनुशतके,हजारो वर्ष हेच ते आणि हेच ते. तिच्यासाठी चंद्र आणि तारे, तिच्यासाठी सारे ऋतूंचे पसारे.
तिच्यासाठी पुन्हा पुन्हा नव्याने धुक्याची दुलई विणावी, तिच्या सर्वांगाची तलखी थांवण्यासाठी शॉवर बसवून द्यावा.
तिला नटण्यामुरडण्याची भारी आवड म्हणून रंगीबेरंगी फुले उमलावीत, तिच्या शृंगारासाठी चंद्रकिरणांचे शितल क्रिम बनवून द्यावे. अमावास्येचे काजळ घोटून द्यावे.
ती चोवीस तास ऑनलाईन असते त्यामुळे जास्तीतजास्त वेळ ऑनलाईन राहण्याचा प्रयत्न करावा, अगदी दुसरीकडे जावे लागले तर आपल्या मित्राची चंद्रकांताची मदत घ्यावी. अगदी फेसबुकवरच्या प्रेमवीरासारखे.
निव्वळ आपण आखलेल्या राजमार्गावरती कोणी धुमकेतूसारखे उगवून त्या राजमार्गावर शॉर्टकटने वहिवाट लावू नये म्हणून.
एवढे करुन काय मिळते काय तर अनंत काळाची वंचना, अवढे नयनरम्य महानाट्य तिच्यासाठी रचले त्या तिच्या पुत्रांनीही ते शब्दबद्ध केल्यावरही त्या दुर्लक्षित करत त्या काव्याला नाव काय द्यावे, तर "पृथ्वीचे प्रेमगीत".
Comments
Post a Comment